من پیام سرکهکی16 ساله دانش آموز سال سوم نظری هستم که در دبیرستان شاهد شهرستان رامهرمز تحصیل می کنم.از تمام عزیزانی که به این سایت گسترده رجوع می کنند ,خواهش می کنم نظر خود را در قسمت نظر خواهی راجع به مطالب وبلاگ درج کنند.//////////////////////// پیام سرکهکی سرزمین کودکیهایم کجاست؟ سرزمین کودکیهایم دناست. زندگی درغربت کوه دنا گم گشته است.دفتر احساس من پای دنا جامانده است. برگ برگ دفتراحساس من بوی شقایق می دهد.شهر من شهر شقایق زاده هاست. من شقایق زاده ام، مادرم می گفت: درفصل شقایق زاده ای. کاش مادر روی من نام شقایق می نهاد.تا که هروقتی صدایم می نمود، سرزمین کودکیهایم که اندر غربت کوه دنا گم گشته است، باشقایق گفتنش گل مینمود. بالش من از پر پروانه است. من غزل روی پرپروانه ها حک میکنم. کاش نام من همان روز اول پروانه بود،تاکه هروقتی صدایم می زدندسرزمین کودکی ها درغربت کوه دنا پرمی کشید کوچه های شهرمن که یادگار کودکی های منند،بوی نرگس های وحشی می دهند،کاش مادر روز اول نام من رانام نرگس میگذاشت....................... لاله های واژگون دنیای احساس منند،کودکی ها سایبانم بوده اند،کودکی ها می نشستم زیر چتر لاله های واژگون مشق هایم........ ////////////// سالها رو در روی رؤیا و رایانه زمزمه کردم و کسی صدای مرا نشنید! تنها چند سایه ی سر براه، همسایه ی صدای من بودند! گفتم: دوستی و دشمنی را با یک دال ننویسید! گفتم: کتاب ِ تربیت ِ شگ و تربیت ِ کودک را در یک قفسه نگذارید! گفتم: دهاتی حرف ِ بدی نیست! گفتم : تمام این سالها صادق و سهراب برادر بودند می شود صدای پای آب را، اتز پس ِ پرچین ِ نیلوفر پوش بوف کور شنید! هرگز حرفهای قشنگ نگفتم! نگفتم: چرا در قفس همسایه ها کرکس نیست! کبوتر و کرکس را در آسمان می خواستم! گفتم: قفسها را بشکنید و با نرده های نازکش قاب ِ عکس بسازید! و جواب ِ این همه حرف، سنگ و ریسه و دشنام بود! ولی، این خط! این نشان! یک روز دری به تخته می خورد! باد قاصدکی می آورد، که عطر ِ آفتاب و آرزوهای مرا می دهد! این خط ! این نشان! یک روز همه دهاتی می شویم، سقفهای سیمان و سنگ را رها می کنیم و کنار ِ سادگی چادر می زنیم! این خط ّ این نشانّ یک روز دبستان بی ترکه و ستاره بی هراس می شودّ کبوترها و کرکس ها، در لوله های خالیِ توپ تخم می گذارند و جهان از صدای ترقه خالی می شود! یک روز خورشید پایین می آید، گونه زمین را می بوسد و آسمان ِ آرزوهای من، آبی می شود! باور نمی کنی؟ این خط! این نشان! ?////////////////////////////// از خدا پرسیدم دوست دارید بندگانتان چه بیاموزند؟ گفت: "بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند، عاشقشان باشد" "بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند اما نمی دانند که چگونه عشقشان را ابراز کنند..."///////////////////////////// وای گل سرخ و سپیدم کی میایی بنفشه برگ بیدم کی میایی تو گفتی گل درآید من میایم وای گل عالم تموم شد کی میایی جان مریم چشماتو واکن سری بالا کن در اومد خورشید شد هوا سفید وقت اون رسید که بریم به صحرا آی نازنین مریم جان مریم چشماتو واکن منو صدا کن بشیم روونه بریم از خونه شونه به شونه به یاد اون روزها وای نازنین مریم باز دوباره صبح شد من هنوز بیدارم ای کاش میخوابیدم تورو خواب میدیدم خوشه غم توی دلم زده جوونه دونه بدونه دل نمی دونه چه کنه با این همه غم وای نازنین مریم وای نازنین مریم بیا رسید وقت درو مال منی از پیشم نرو بیا سر کارمون بریم درو کنیم گندمارو بیا رسید وقت درو مال منی از پیشم نرو بیا سر کارمون بریم بیا بیا نازنین مریم نازنین مریم باز دوباره صبح شد من هنوز بیدارم ای کاش میخوابیدم تورو خواب میدیدم خوشه غم توی دلم زده جوونه دونه بدونه دل نمی دونه چه کنه با این همه غم وای نازنین مریم وای نازنین مریم وای نازنین مریم وای نازنین مریم////////////// بیایید بیایید که گلزار دمیده ست بیایید بیایید که دلدار رسیده ست بیارید بیکبار همه جان و جهان را به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده ست بر آن زشت بخندید که او ناز نماید بر آن یار بگریید که از یار بریده ست همه شهر بشورید چو آوازه درافتاد که دیوانه دگر بار ز زنجیر رهیده ست چه روزست و چه روزست چنین روز قیامت مگر نامه اعمال ز آفاق پریده ست بکوبید دهلها و دگر هیچ مگویید چه جای دل و عقلست که جان نیز رمیده ست این رو آقای بیژن بیژنی هم خونده ///////////////////////////// چگونه بی تو سر کنم [عامیانه , ] چگونه بی تو سر کنم چگونه شب سحر کنم بدون تو چه آسمان حرام گشته بر دلم بدون تو چه آسمان خراب گشته بر سرم بدون تو یه ماهی بدون تنگ بدون تو سکوت مرده ای خموش بدون تو ستاره ای بی فروغ بدون تو پرنده ای شکسته بال بدون تو شبم - شبی که ندارد او سحر بدون تو غروب غم گرفته ام بدون تو یه ابر تکه پاره ام بدون تو... نمی کنم بدون تو زندگی بدون هیچ معطلی //////////////////////////// آسمان بارانی است اشک من هم جاری است شاید این ابر که می نالد و می گرید از درد من است آخری اخر ابر هم - از دلم با خبر است شاید او می داند که فرو خوردن اشک قاتل جان من است من به زیر باران از غم و درد خودم می نالم اشک خود را که نگه می دارم با یه بغض کهنه من رهایش کردم باز زیر باران من به زیر باران اشکها می ریزم همگان در گذرند باز بی هیچ تامل در من سر به سوی آسمان می سایم؛ من نمی دانم... صورتم بارانی است یا آسمان بارانی است /////////////////////////////// منم دارم: در حیرتم از مرام این مردم پست این طایفه زنده کش مرده پرست تا هست به زیرش فکنند از ره کین ور مرد بلندش بکنند بر سر دست!!! /////////// با تشکر پیام سرکهکی